กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 144 ฉันก็แค่มองเขาไว้นั่นแหละ!
คุณตำรวจพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "นี่ไม่ใช่เรื่องที่ว่าทางนั้นจะจ่ายไหวหรือไม่ไหว และไม่ใช่ว่าคุณอยากได้เท่าไหร่ก็จะเรียกเอาได้ตามใจ ไปรักษาที่โรงพยาบาล ค่ารักษาพยาบาลเท่าไหร่ ทางนั้นเขาก็จะจ่ายเท่านั้น บาดแผลของพวกคุณสองคนแค่นี้ อย่างมากก็เย็บไม่กี่เข็ม กินยาแก้อักเสบนิดหน่อย น้ำเกลือยังไม่ต้องให้นมด้วยซ้ำ อย่างมากที่สุดก็จ่ายชดเชยให้พวกคุณคนละ 10 หยวน"
พอคุณตำรวจพูดจบ เจียงเซี่ยนหลีก็ควักเงิน 40 หยวนออกมาทันที
“เอ้า คนละ 20 ส่วนที่เกินมา 10 หยวนถือว่าฉันให้เป็นค่าบำรุงร่างกายพวกนายแล้วกัน”
โจวอวี่กำเงินไว้ มือสั่นด้วยความโมโห แทบจะขว้างใส่หน้าเจียงเซี่ยนหลี
“แกหยามใครวะ?”