กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 122 คุณมันพวกคนทึ่มเรื่องความรัก
แต่เซี่ยจิ่งเฉิงมีคำพูดมากมายเหลือเกินที่อยากจะเอ่ยกับเธอ สุดท้ายจึงผลักประตูเดินเข้าไป
เมื่อเห็นเจียงเซี่ยนหลีคลุมโปงอยู่ใต้ผ้านวมทั้งตัว เขาก็นั่งลงข้างเตียงแล้วค่อย ๆ ดึงมุมผ้านวมลง
“ฉันรู้ว่าเธอโกรธ เธอจะทุบตีด่าทอฉันยังไงก็ได้ ทำไมต้องทำกับตัวเองแบบนี้ เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกกันพอดี”
เจียงเซี่ยนหลีิเลิกผ้านวมออกแล้วลุกขึ้นนั่ง
แม้เรือนผมจะยุ่งเหยิงอยู่บ้าง แต่มันกลับไม่ได้ลดทอนความงามของเธอลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เมื่อประกอบกับสายตาอันเย็นชาคู่นั้นแล้ว มันกลับดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ
“คุณต้องการจะทำอะไรกันแน่”
เซี่ยจิ่งเฉิงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เธอโกรธแล้ว ฉันก็ง้อเธอไง”
เมื่อเห็นเขาทำแบบนี้ เจียงเซี่ยนหลีก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดในใจ “ฉันไม่ได้โกรธ ฉันแค่เหนื่อย แค่ง่วง อยากจะนอน”
เซี่ยจิ่งเฉิงยังคงยิ้ม “เธอไม่เคยพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน เธอโกรธชัด ๆ พอได้ยินว่าฉันอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เธอโกรธขนาดนั้น หรือว่าเธอตกหลุมรักฉันเข้าแล้ว”