กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 120 พี่สะใภ้มาได้อย่างไร
ในเมืองไห่ผิงไม่มีใครไม่รู้จักตระกูลเซี่ย การที่ลูกสะใภ้ของตระกูลเซี่ยร้องไห้ฟูมฟายไม่อยากหย่าจึงเป็นเรื่องปกติ
คุณตำรวจพูดกับเหอซินหรานว่า “ในเมื่อพวกคุณหย่ากันแล้ว ตระกูลเซี่ยก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับคุณอีก หากคุณยังก่อเรื่องไม่ยอมไปไหน ตะโกนด่าอยู่หน้าบ้านคนอื่น เราคงต้องพาคุณกลับไปสถานีตำรวจ ขู่แล้วยังไม่ฟัง พูดเตือนแล้วยังไม่เชื่อ ก็ต้องถูกกักขัง”
เหอซินหรานพอได้ยินคำว่ากักขังก็ยังคงหวาดกลัว นางกัดฟันแน่น จ้องมองคุณนายเซี่ยด้วยความเคียดแค้น “ก็ได้ ฉันไป แต่พวกคุณใช้อานุภาพข่มขู่คน บีบบังคับให้ฉันหย่า ทั้งยังไม่แบ่งเงินให้ฉันสักเฟื้องเดียว ฉันไม่มีวันยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ แน่!”
ตอนนี้มีตำรวจอยู่ นางไม่อาจปะทะซึ่งหน้า ต้องกลับไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลให้ดี แล้วค่อยวางแผนยาวในภายหลัง!
……
ช่วงยามเย็น เจียงเซี่ยนหลีกำลังนอนเอนกายอ่านตำราอยู่บนโซฟา เซี่ยจิ่งเฉิงแต่งตัวเรียบร้อยเดินเข้ามา
“คืนนี้มีงานเลี้ยงสังสรรค์ คืนนี้คงไม่ได้อยู่ทานข้าวเป็นเพื่อนคุณแล้ว”
“ตกลง” เจียงเซี่ยนหลีมองหิมะตกหนักราวกับขนห่านนอกนูนหิน แล้วเอ่ยว่า “ถนนต้องลื่นมากแน่ ๆ ระวังความปลอดภัยด้วย”
เซี่ยจิ่งเฉิงยกยิ้มมุมปาก “รับทราบ”