กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 117 หยาดน้ำตาหลั่งไหลราวกับเขื่อนทะลัก
ในตอนที่จ้าวซิ่วเหมยยกไม้กวาดขึ้นมา อู๋เจี้ยนถิงก็ยื่นมือออกไปจับไว้ทันควัน
สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและความโกรธเคือง “คุณเป็นแม่ยายของผม ผมเดิมทีไม่อยากพูดจาร้าย ๆ ใส่คุณ แต่คุณกลับยิ่งทำเกินไป ไม่รู้จักดีชั่วขนาดนี้
ผมกลับมาจากต่างประเทศ นำของมาฝากพวกคุณตั้งมากมาย ผมกับเสี่ยวฮุ่ยเอามาส่งให้พวกคุณด้วยความเบิกบานใจ ผลคือคุณกลับจะไล่พวกเราไป
คุณรังเกียจผมก็แล้วไปเถอะ แต่คุณกลับรังเกียจกระทั่งบุตรโดยสายเลือดของตัวเอง บนโลกนี้จะมีแม่ที่อำมหิตแบบคุณได้ยังไง”
“ฉัน... ฉัน...” จ้าวซิ่วเหมยยังไม่เคยพบใครที่หน้าด้านบิดเบือนความจริงขนาดนี้มาก่อน โกรธจนปวดเจ็บหน้าอก