กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 97 นับว่าเธอรู้จักความแล้ว
ในห้องนั่งเล่น เซี่ยจิ่งเฉิงสวมสูทผูกเนกไทอย่างดูดี และกลับมาหยิ่งยโสไม่แยแสใครเหมือนวันวาน
“เช้าตรู่ ฉินเซวียนก็ให้คนเอาปลาที่ตกได้เมื่อวานทั้งหมดมาส่งให้คุณแล้ว ในครัวก็ทำเสร็จแล้วด้วย เวลานี้พอดีกินข้าวเที่ยงได้เลย”
“ตกลง”
เซี่ยจิ่งเฉิงยังคงเลื่อนเก้าอี้ทานข้าวให้เจียงเซี่ยนหลีด้วยความคุ้นชิน ทั้งยังคีบปลาทอดกรอบให้เธอชิ้นหนึ่ง
“อีกสักพักผมต้องไปจัดการเรื่องบางอย่างที่บริษัท คุณจะออกไปข้างนอกไหม ผมจะได้แวะไปส่ง”
เจียงเซี่ยนหลีส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ฉันขับรถไปเอง ไม่ได้เจอพี่สาวนานแล้ว อีกเดี๋ยวฉันว่าจะไปหาเธอสักหน่อย”
“ได้”
เจียงเซี่ยนหลีกล้วว่าพี่สาวจะไม่ตัดใจซื้อกิน ก่อนไปจึงซื้อไก่หนึ่งตัว ปลาสองตัว รวมถึงเนื้อหมูสองจิน และเนื้อวัวสองจินจากตลาดมาให้เธอ