0169

⬢⬢⬢

ตอนที่ 168 แด่ห้วงเวลาน้อย ๆ ของเรา (ตอนอวสาน)

เมื่อร้องจบหนึ่งเพลง เจิ้งจื่อฉีก็เดินไปหลังเวทีเพื่อเปลี่ยนชุด

ฉิงหล่างเจ้าชายเปียโนเดินมาตรงหน้าเปียโน แล้วเริ่มบรรเลงบทเพลงเปียโนที่มีจังหวะสดใส

ไม่นานนัก เมื่อแสงไฟสปอตไลต์ส่องลงมา เจิ้งจื่อฉีก็กลับขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง คราวนี้เธอสวมชุดกะลาสีสีเข้มแลดูไร้เดียงสา ราวกับเป็นนักเรียนมัธยมอย่างไรอย่างนั้น

เสียงโห่ร้องยินดีดังกระหึ่มขึ้นจากอัฒจันทร์ผู้ชมทันที

เจิ้งจื่อฉีเดินมายังกลางเวที นิ่งสงบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูดว่า

“เพลงต่อไปที่ฉันจะร้อง เป็นเพลงแรกในชีวิตที่ฉันแต่งขึ้นมาค่ะ ตอนนั้นฉันกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.5 แอบชอบเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง แต่เพราะรู้สึกว่าหน้าตาของตัวเองธรรมดามากจริง ๆ ก็เลยไม่มีความกล้าพอที่จะสารภาพรักกับเขาเสียที”

“แล้วในคืนฝนตกคืนหนึ่งที่นอนไม่หลับ ฉันก็ลุกขึ้นมาจากเตียง อาศัยแสงสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ แต่งเพลงนี้ขึ้นมาค่ะ”

ท่วงทำนองเปียโนท่อนอินโทรอันนุ่มนวลผ่อนคลายดังขึ้น เจิ้งจื่อฉีหลับตาลง ดื่มด่ำเข้าสู่โลกภายในใจของตัวเอง จากนั้นก็ยกไมโครโฟนขึ้นมาแล้วเริ่มขับขาน