0012

⬢⬢⬢

ตอนที่ 12 กล้าแข่งกับฉันสักตั้งไหม?

อะไรนะ? จับคู่เป็นทีมเดียวกันโดยอัตโนมัติ... กับเซี่ยงจิ่งเหวินเนี่ยนะ?!

หลังจากยืนอึ้งกิมกี่อยู่กับที่ได้สามวินาที รอยยิ้มตรงมุมปากของซูรุ่ยซีก็ผุดพรายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

โอ้ โฮะ ๆๆ นี่มันช่างคิดสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้นจริง ๆ แถมยังได้มาโดยไม่ต้องเปลืองแรงแม้แต่น้อย ดูท่าว่าความซวยของแม่สาวคนนี้จะเริ่มพลิกผันกลับตาลปัตรแบบ 180 องศาแล้วสินะ

มือเรียวเห็นข้อนิ้วชัดเจนที่จู่ ๆ ก็ยกขึ้นตรงด้านหน้าห้องเรียนแยงเข้าตาของซูรุ่ยซีวูบหนึ่ง ราวกับแสงอาทิตย์ที่สะท้อนมาจากเศษกระจก

“?”

สายตาของซูรุ่ยซีเลื่อนต่ำลงมาจากมือข้างนั้น กระทั่งไปหยุดอยู่ที่เสื้อสูทลำลองสีน้ำเงินที่ดูคุ้นตาตัวนั้นในที่สุด

เซี่ยง... เซี่ยงจิ่งเหวิน?