กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูซวี่ซวี่รู้ว่ามีคนมองเธออยู่ข้างหลัง แต่ก็ไม่ใส่ใจ ไม่สนหรอกว่าเธอจะเป็นใคร อิจฉาแบบไร้สาระจริง ๆ
พอขึ้นรถแล้วซูซวี่ซวี่ถึงก้มดูนาฬิกาข้อมือ เห็นเวลาเป็นห้าโมงเย็น จึงมองหูตี๋ด้วยความประหลาดใจ
“หูตี๋ นายยังไม่เลิกงานก็มาแล้วเหรอ?”
หูตี๋ตอบอืมอย่างเคอะเขินไปบ้าง “ไม่มีเรื่องอะไรกันแล้ว ผมออกมาตอนไหนก็ได้ ก็เลยมาน่ะ”
ซูซวี่ซวี่เข้าใจในทันที “คราวหน้าไม่ต้องจงใจขนาดนี้ก็ได้ ถึงเวลานั้นพนักงานของนายมาเห็นเข้า มันจะไม่ดีเอานะ?”
“ไม่หรอก พวกเขาไม่มีเวลาออกมาหรอก”
เอาเถอะ เพราะอย่างนี้หมอนี่ถึงได้โจ่งแจ้งสินะ ช่างเถอะ พอตำแหน่งใหญ่โต ออกจากที่ทำงานไปใคร ๆ ก็คิดว่าออกไปคุยงานเจรจาร่วมมือกันทั้งนั้น