กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูซวี่ซวี่ระบายอารมณ์จนหนำใจ พลางมองชายที่ถูกเธอซ้อมจนหน้าตาบวมปูดเขียวช้ำอยู่บนพื้น เธอหาเชือกมามัดแข้งมัดขาเขาไว้ แล้วกระชากเศษผ้าขี้ริ้วสกปรกในปากชายคนนั้นออกมา
“เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าอ้าปากพล่ามได้คล่องเลยเหรอ ตอนนี้เป็นอะไรไปแล้วล่ะ อ้อ ฉันลืมไป ฟันนายร่วงลงพื้นไปแล้ว เลยพูดจาไม่ค่อยออกสินะ แต่ไม่เป็นไรนี่ นายยังมีลิ้นอยู่อีกไม่ใช่เหรอ
เป็นไง เป่าปากผิวปากอันธพาลต่อสิ ทำไมไม่เป่าแล้วล่ะ ไม่ชอบแล้วเหรอ อ้าปากก็อีนังสารเลวตัวผลาญเงิน บัดซบจริง
ลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองมุดหัวออกมาจากไหน หลังสร้างชาติไม่อนุญาตให้สัตว์กลายร่างเป็นภูตผีนะ ดูนายตอนนี้สิ คนก็ไม่เหมือนคน สัตว์ก็ไม่เหมือนสัตว์”