ตอนที่ 92 เธอหยามหน้าฉันต่อหน้าคนอื่น

สิ้นเสียงหลี่เจี้ยน น้ำตาของอู๋อวี้เจินก็ร่วงเผาะ ๆ ราวกับสายฝน แสร้งทำตัวน่าสงสารเหมือนถูกรังแกจนหลี่เจี้ยนถึงกับพูดไม่ออก

“รบกวนสหายท่านนี้อย่ามาแกล้งเรียกร้องค่าเสียหายเลย ปลายเส้นผมสักเส้นของเธอฉันยังไม่คิดจะแตะด้วยซ้ำ มาร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้ คนไม่รู้เรื่องคงคิดว่าฉันรังแกเธอเข้าแล้ว”

พวกซูซวี่ซวี่ที่เพิ่งเดินออกมาต่างพากันอึ้งกับภาพตรงหน้า อู๋อวี้เจินหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“อาอิง อาหลาน ช่วงที่ฉันไม่อยู่ เธอส่งหนังหน้าไปเข้าโรงงานแปรรูปมารึไง ทำไมมันถึงได้หนาเตอะขนาดนี้”

ทั้งสองคนหลุดขำพรืด “คงงั้นมั้ง พวกเราก็ไม่ได้เฝ้าเธอไว้ตลอด อาจจะแอบพวกเราไปเสริมความหนามาวันไหนสักวันก็ได้”