กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จูอี๋ตี๋ลุกขึ้นแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าซูซวี่ซวี่ทันที ซูซวี่ซวี่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าหานตงแก้มัดเชือกที่มือและเท้าของเธอออกแล้ว
เมื่อเห็นอีกฝ่ายโขกศีรษะให้ตนเองอย่างแรงไปหนึ่งที จึงรีบเข้าไปพยุงขึ้น ทว่าผลลัพธ์คือ... พยุงไม่ไหว
“เธอรีบลุกขึ้นมาก่อนแล้วค่อยคุยกัน นี่ทำอะไรเนี่ย รอนอายุขัยฉันชัด ๆ!”
จูอี๋ตี๋ไม่ขยับ หากแต่โขกศีรษะลงไปอีกหนึ่งที ได้ยินเสียงกระแทกแล้ว ซูซวี่ซวี่ก็รู้สึกเจ็บหน้าผากแทน
“ขอบคุณเธอนะ ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงตายไปแล้ว ฉันเองก็รู้ว่าพี่ตงมัดฉันไว้เพราะกลัวว่าฉันออกไปแล้วจะตายในเสี้ยววินาที”
ซูซวี่ซวี่เลิกคิ้วมองจูอี๋ตี๋ ฉลาดไม่เบานี่ “งั้นเธอก็ไปขอบคุณเขาต่อหน้าเอาเองแล้วกัน แต่ฉันก็ยังแนะนำให้เธอรอไปก่อน