ตอนที่ 43 ขยะเอ๊ย!

“ถ้าต้องกินลูกตะกั่ว จะเป็นเมื่อไหร่เหรอ”

ตำรวจหนุ่มรู้สึกเหมือนได้ยินความตื่นเต้นจากน้ำเสียงของเยาวชนปัญญาชนซูผู้นี้ จึงมองไปยังซูซวี่ซวี่ด้วยความคลางแคลงใจ

ซูซวี่ซวี่เปลี่ยนสีหน้าเป็นโศกเศร้าในทันใด ทำเอาตำรวจหนุ่มเหมือนพระภิกษุสองวาคลำไม่เจอหัว พอเห็นท่าทางเสียใจของซูซวี่ซวี่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

รถยนต์คันเล็กโคลงเคลงไปมาบนถนน ในที่สุดก็มาถึงเสียที ทันทีที่ซูซวี่ซวี่ลงจากรถก็กุมศีรษะที่มึนงง แล้วอาเจียนออกมาจนฟ้าดินมืดมัว

“สหายซูคุณไม่เป็นไรใช่ไหม”

ตอนนี้ซูซวี่ซวี่อยากจะกลอกตาบนเหลือเกิน ของที่เธอกินไปตอนเที่ยงวันอ้วกออกมาหมดแล้ว จะไปดีได้ยังไงกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงโบกมือให้ตำรวจหลายคนที่อยู่ด้านหลัง

“ไม่เป็นไร รอฉันพักสักครู่ก็ดีขึ้นแล้ว”