ตอนที่ 20 ฉันไม่ตีให้ตายหรอก

ซูซวี่ซวี่ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้พวกเด็กที่กำลังร้องไห้โฮ เธอไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย กอดทีเดียวสองคนแล้วพาออกจากห้องใต้ดิน

ตำรวจคนอื่นเห็นดังนั้น ต่างก็อุ้มเด็กที่ร้องไห้โฮคนละสองคนเดินออกไปข้างนอกเช่นกัน

เมื่อออกมาข้างนอก พวกเด็ก ๆ ไม่ชินกับแสงจ้าด้านนอก ต่างพากันหลับตาลง

พวกนั้นหลายคนโดนมัดแน่นทั้งตัว คงก่อเรื่องอะไรกันไม่ได้อีกแล้ว

เพียงแต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ในมือของชายชาวประเทศ R คนนั้นมีของบางอย่างอยู่ เขากำลังออกแรงถูกับเชือกที่มัดมืออย่างสุดชีวิต

ซูซวี่ซวี่มองดูกลุ่มเด็กที่กำลังร้องไห้จ้าอยู่บนพื้น ไฟโทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก มะงดูตระกูลซูเป่าที่ยังคงทำท่าทางเหมือนไม่มีอะไรจะพูด

โมโหจนอยากจะพุ่งเข้าไปซ้อมอีกสักยก ทว่ากลับถูกผู้กองโจวดึงตัวเอาไว้เสียก่อน