กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 ถูกปั่นหัวจนเป็นตัวตลก
หยางฟานสูดลมหายใจเข้าลึก ก้มหน้ายืนนิ่งอยู่กับที่โดยไม่สบตาใครทั้งสิ้น
อย่างที่โบราณว่าไว้ ตราบใดที่ข้าไม่อาย คนที่อายก็คือคนอื่น!
"ลูกพี่หยางของข้า มิน่าล่ะเจ้าถึงบอกให้ข้าอยู่ห่างๆ เจ้าไว้ นับจากนี้ไปพวกเราสองคนคงกลายเป็นหนูข้างถนนในโรงเรียนแล้วใช่ไหม!" จางพ่างหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
ลูกพี่ของตัวเองดันกล้าปั่นหัวเหล่าอัจฉริยะสิบอันดับแรกของโรงเรียนราวกับคนโง่!
ปัญหาคือเขาดันทำสำเร็จเสียด้วยสิ!
สะใจน่ะมันก็สะใจอยู่หรอก แต่ผลลัพธ์ที่ตามมานี่สิร้ายแรงนัก
คนพวกนี้มีใครบ้างที่ไม่ทรงพลังและมีภูมิหลังที่ท้าทายสวรรค์ ช่างยากจะจินตนาการจริงๆ ว่าจะใช้ชีวิตช่วงมัธยมปลายที่เหลืออยู่ให้รอดพ้นไปได้อย่างไร