กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ข้าเป็นนักบุญหญิง ย่อมต้องเป็นแบบอย่าง”
มู่ชิงเสวี่ยส่ายหัว
“ที่แท้การเป็นนักบุญหญิงก็เหนื่อยขนาดนี้ เป็นผู้บำเพ็ญอิสระดีกว่า ไม่มีพันธนาการ”
หลี่ชิงอวี่ถอนใจด้วยความรู้สึก
“ได้ใช้ทรัพยากรของสำนัก ย่อมต้องทุ่มเทให้สำนักอย่างเต็มที่ นี่เป็นหน้าที่ของข้า และเป็นหน้าที่ของศิษย์ทุกคน”
มู่ชิงเสวี่ยอิจฉาความไร้พันธนาการของหลี่ชิงอวี่ รวมถึงทรัพยากรมากมายที่ได้ใช้อย่างสบายใจ
“ว่าแต่ สำนักเทียนตี้ของพวกเจ้ามีนักบุญหญิง แล้วก็ต้องมีบุตรศักดิ์สิทธิ์ด้วยหรือเปล่า?”
หลี่ชิงอวี่ถาม
“อือ มีจริง ๆ”
มู่ชิงเสวี่ยคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า