กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ก็ข้าลากเจ้ามาเหมืองศิลาวิญญาณเอง ถึงได้ทำให้เจ้าต้องพบเคราะห์นี้”
หลี่ชิงอวี่กล่าวอย่างสำนึกผิด
“ไม่เป็นไร การออกฝึกฝนจะราบรื่นไปเสียหมดได้อย่างไร ตัวข้าเองก็ตามเจ้ามา”
มู่ชิงเสวี่ยบอกว่าไม่ถือสา
“ไม่ต้องพูดแล้ว หากพวกเรายังอยู่ที่นี่ต่อ เดี๋ยวอาจมีผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงของสำนักมารพุ่งออกมาอีก”
ทั้งสองจึงไม่รั้งรอ รีบออกจากแดนวุ่นวายแห่งนี้
หลายวันต่อมา
“ชิงอวี่ คราวนี้พวกเราไปไหนกันดี”
“ออกมาเสียนาน ข้าอยากกลับบ้านไปดูสักหน่อย”
หลี่ชิงอวี่ครุ่นคิดแล้วกล่าว