กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กลางคืน
มองดูเด็กน้อยทำหน้าบูดเดินเข้าไปในห้อง ทั้งสองสบตากัน ทุกอย่างอยู่ในความเงียบที่ไม่ต้องเอ่ยคำ
“ก็ไม่เช้าแล้ว เราก็ควรพักผ่อนกันได้แล้ว”
“อืม ท่านพี่”
ทั้งสองล็อกประตูห้องให้เรียบร้อย แล้วเริ่มหยอกล้อกันอย่างที่ไม่เคยทำมานาน
เช้าวันรุ่งขึ้น
เด็กน้อยตื่นแต่เช้า รีบไม่หยุดพักตรงมาที่หน้าห้องของทั้งสองแล้วเคาะประตู
“พ่อ ตื่นได้แล้ว!”
หลี่ชิงอวี่เคาะอยู่ตั้งนานก็ไม่ได้รับการตอบสนอง
“แปลกจัง ปกติเวลานี้ แม่กับพ่อตื่นกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”