กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านพี่!”
เห็นหลี่เต้าเสวียนเดินโซซัดโซเซออกมา ลู่เสวี่ยฉีก็เป็นห่วงรีบเข้าไปประคอง
“ไร้อุปสรรค แค่ใช้พลังงานมากเกินไป นอนสักตื่นก็หายแล้ว”
หลี่เต้าเสวียนรู้สึกว่าหนังตามีน้ำหนักเล็กน้อย รู้สึกสบายมากที่ถูกกอดอยู่ในอ้อมแขน
ทำให้เขาเผลอซุกตัวถูไถ หาท่าที่สบายแล้วหลับไปทันที
ลู่เสวี่ยฉีค่อย ๆ ประคองเขาขึ้นเตียงและห่มผ้าให้เรียบร้อย
“มีรอยคล้ำใต้ตาแล้วด้วย...”