กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ตอนนี้มีท่านอาจารย์อยู่ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องมีการกู้ยืมแล้ว”
ลั่วเฉินย่อมรู้ว่าลู่หยุนต้องการยืมประชากร
แบบนี้ไม่ได้ ของที่ยืมมาคงไม่สามารถกระตุ้นการตอบแทนได้ ฉะนั้นต้องเป็นการให้ไปเลย
การที่อาจารย์มอบของขวัญให้ศิษย์เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ พูดถึงการยืมมันบั่นทอนอารมณ์ความรู้สึกกันเกินไป
“หนึ่งล้านพอไหม ไม่พอข้าจะเพิ่มให้อีก”
ลั่วเฉินกล่าวอย่างโอ่อ่า
“หา?”
ลู่หยุนเบิกตากว้าง ไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
กล่าวเสียงสั่น: “ท่านอาจารย์หมายถึงจะให้ศิษย์ยืมประชากรหนึ่งล้านคนหรือ นี่มากเกินไป ศิษย์กลัวว่าภายหลังจะคืนไม่ไหว”
“พูดเหลวไหลอะไร ไม่มีอะไรทั้งยืมทั้งไม่ยืม ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้า ประชากรหนึ่งล้านคนนี้คือของที่ให้เจ้า”