กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ก็จริงอย่างว่า คงเป็นเพราะจักรพรรดิอัคคีพิเศษกว่าคนอื่น ยังไงเพลิงพิสดารก็ไม่สำคัญกับข้า อัจฉริยะคนไหนจะไม่มีพรสวรรค์เฉพาะของตัวเองล่ะ”
บางคนไม่ใส่ใจ
พวกเขาสนใจทิศทางของสถานการณ์มากกว่า
ตอนนี้เซียวเหยียนหลอมรวมเพลิงพิสดารได้หกดอกแล้ว แม้เพียงเปลวไฟเส้นเล็กที่กระจายออกมาเล็กน้อยก็ทำให้ผู้คนขวัญผวา
เมื่อเพลิงพิสดารดอกสุดท้ายหลอมรวมเข้าไป เซียวเหยียนก็ยิ้มกว้างเผยฟัน
ตอนนี้ขีดจำกัดของเขาคือหลอมรวมเพลิงพิสดารเจ็ดดอก มากกว่านั้นก็ควบคุมไม่ได้แล้ว
“ถ้ามีฝีมือก็รับมันไว้ตรง ๆ สิ!”
“ดอกบัวเพลิงพิโรธพุทธะ!”
เซียวเหยียนสะบัดดอกบัวเพลิงออกไป
ผู้คนที่เฝ้าดูรีบถอยห่างออกไป ท่านี้น่ากลัวเกินไป พวกเขาถามใจตัวเองแล้ว การรับมันไว้ตรง ๆ เป็นไปไม่ได้เลย