กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อืม”
จูจู๋ชิงครางเบา ๆ หนึ่งคำเป็นการตอบรับ
สมแล้วที่ยังใช้วิธีเดิมอีกงั้นรึ ช่างตรงกับชาติก่อนเสียจริง
แต่อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน ต่อไปที่ตนลงมือกับเขาก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกแล้ว
“เจ้าถอยไปได้แล้ว”
“พ่ะย่ะค่ะ ใต้เท้า”
จูจู๋อวิ๋นมองจูจู๋ชิงที่หันหลังให้ตน ก็ไม่พูดอะไรอีก
“คิดออกแล้วหรือว่าจะทำยังไง”
เสียงของฉู่เกอดังมา
จูจู๋ชิงหลุดจากภวังค์ “ข้าจัดคนตามเขาอยู่แล้ว ขอเพียงเขาแตะผู้หญิงสักครั้ง คนของเราก็จะทำให้เขาพิการแล้วลากตัวกลับมา”