กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จูจู๋ชิงมองมือน้อยที่อ่อนเยาว์ของตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
พอตั้งสติได้ กลับไม่มีสีหน้าดีใจที่ได้เกิดใหม่ แต่ขดตัวเป็นก้อนด้วยความสิ้นหวัง
“ทำไม...ทำไมต้องกลับมาอีก ต้องเผชิญโชคชะตากรรมอันเจ็บปวดนี้อีกครั้งหรือไง!”
แววตาของเด็กหญิงตัวน้อยกลายเป็นเหม่อลอย
อะ? นี่มัน?
ท่าแบบนี้ทำให้ฉู่เกอที่จ้องอยู่ตลอดงงไปเลย
ให้ตายสิ จิตใจเปราะบางขนาดนี้เลยเหรอ...
แต่คิดดูดี ๆ ก็ปกตินะ เพราะตั้งแต่เด็กเธอขาดความรู้สึกปลอดภัย ไม่มีคนให้พึ่งพา
บวกกับสถานการณ์ตอนนี้ ต่อให้เกิดใหม่ก็ไม่ค่อยมีประโยชน์อะไร
ตอนนี้จูจู๋ชิงดูเหมือนจะใกล้สี่ขวบแล้ว