กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โม่เฉินรู้สึกซาบซึ้งในใจ ผู้รุ่นพี่ทั้งหลายกระตือรือร้นเกินไป เขาจึงไม่ทำเป็นเก๊กชา เล่าเรื่องที่ตนรู้ในตอนนี้ให้ฟังทั้งหมด
【โม่เฉิน: สถานการณ์ก็เป็นแบบนี้แหละ】
【หลิงเทียน: ซี้ด โลกของนายดูไม่ธรรมดาเลยนะ รู้สึกว่าพอเทียบกับโลกของพี่ฝานได้เลย】
【จางมู่: ใช่แล้ว แค่จากคำพูดไม่กี่ประโยคก็รู้ได้ว่ามันไม่ธรรมดา ส่วนลึกกว่านั้นก็ไม่ขอวิจารณ์มาก รู้สึกว่าฝั่งฉันคงช่วยอะไรไม่ได้เท่าไร】
【หลิงเทียน: +1 ฝั่งฉันมีแต่สิ่งประหลาด ถ้าขาดคนลุยละก็ ฉันโอนราชาผีสักตัวให้นายได้เลย】
【โม่เฉิน: งั้นเหรอ คนลุยก็แล้วไปเถอะ ฝั่งฉันก็ใช้ไม่ถึง ตอนนี้ตั้งใจฝึกตนดีกว่า】
【จางมู่: ไม่ต้องกังวล พวกฉันสองคนช่วยไม่ได้ แต่พี่ฝานช่วยได้ไง】