กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนิด พระอาทิตย์ตก พระจันทร์ขึ้น
ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นมองจางมู่ที่นั่งสมาธิเฝ้าประตูหน้าพลางซุบซิบกันไม่หยุด แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวน
เผื่ออีกฝ่ายกำลังฝึกตนอยู่ หากพรวดพราดเข้าไปอาจไม่เหมาะสม
ตอนนี้คนทั้งสำนักชิงอวิ๋นแทบจะเลื่อมใสจางมู่กันหมด การได้อยู่สำนักเดียวกับอัจฉริยะแบบนี้ถือเป็นเกียรติ
ออกไปนอกสำนักเพียงแสดงป้ายสำนักชิงอวิ๋น ใครจะไม่ให้เกียรติ? ทั้งหมดนี้ล้วนต้องอาศัยคุณงามความดีของจางมู่
จางมู่ค่อย ๆ ลืมตา “แปลกนะ ทั้งที่ถึงเวลาแล้วแท้ ๆ? ทำไมไม่เห็นแม้แต่เงาคนเดียว?”
เขาสงสัยมาก แต่ยังไม่ยอมแพ้ จึงรอต่อไปอีกหลายชั่วยาม