กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 217 เคราะห์สายฟ้าชั้นเจ็ด กายาพระอรหันต์!
มณฑลฉิน
ท่ามกลางขุนเขาเร้นลึก
“ฟู่ว!”
เซียวเปี๋ยหลีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ปากพ่นปราณขุ่นออกมาคำหนึ่ง
ยืนลุกขึ้นยืน มองสำรวจหัตถ์และบาททั้งสองของตนเอง มิได้แตกต่างจากคนทั่วไป ยามเดินพลังวัตรก็มิได้กลายเป็นกรงเล็บมังกรเช่นเดียวกับต้วนล่าง
“ทว่า...” เซียวเปี๋ยหลีสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย พึมพำกับตนเองว่า
“แข็งแกร่งขึ้นไม่น้อยจริง ๆ!”
“แถมยังแข็งแกร่งขึ้นรอบด้านอีกด้วย!”
กล่าวจบ เซียวเปี๋ยหลีใช้เรียวนิ้วกรีดเบา ๆ บนท่อนแขน เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกจากแขน ทว่าเพียงชั่วพริบตา แผลก็สมานคืนดังเดิมโดยพลัน