กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 197 ความตกตะลึงของยุทธภพจงหยวน การพบหน้า!
“มังกรเทพสายธารโลหิต” หลิ่วจิงเฟิง ดูไปแล้วอายุสี่สิบกว่าปี สะพายกระบี่เหล็กดำไว้บนหลัง
‘มังกรเทพสายธารโลหิต’ หลิ่วจิงเฟิงมีเรือนร่างกำยำคล่องแคล่ว อาภรณ์สีดำพริ้วไหวตามลม เผยกลิ่นอายสงบนิ่งและน่าเกรงขามหลังผ่านโลกมาอย่างโชกโชน คิ้วกระบี่เฉียงทะลุขมับ ดวงตาทั้งคู่ลึกล้ำมีพลัง ราวกับดาวบูดดอยเปล่งประกาย คล้ายสามารถมองทะลุความลวงตา ทั้งมวลในโลกมนุษย์ ใต้สันจมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางเม้มแน่น มุมปากมีร่องรอยความเด็ดเดี่ยวเด่นชัด คล้ายกำลังบอกเล่าถึงการเดิมพันชีวิตและความตายครั้งแล้วครั้งเล่าในยุทธภพ เรือนผมสีดำสนิทมัดไว้หลวม ๆ ปอยผมไม่กี่เส้นตกลงข้างแก้ม เพิ่มความเสรีไม่แยแสให้อีกหลายส่วน
“กลับมาทำไม”
“ย่อมมาหาเรื่องอยู่แล้ว!”