กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 120 ขนหงส์ยูง!
เมื่อเซียวเปี๋ยหลีและชายชราแห่งหออาภรณ์โลหิตจากไป
ผู้คนบริเวณหน้าประตูจวนตระกูลจางต่างถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
หลายคนถึงกับไม่สนว่าพื้นจะสกปรก ล้มตัวลงนั่งบนพื้นทันที
“หออาภรณ์โลหิต... ก่อนหน้านี้หออาภรณ์โลหิตไม่ได้ลงมือโอหังถึงเพียงนี้นี่!”
“นั่นสิ ช่วงที่หออาภรณ์โลหิตสูญเสียหนักที่สุดก่อนหน้านี้ คนของหออาภรณ์โลหิตก็สังหารแค่ชุยเฮ่ารองเจ้าสมาคมยักษ์ศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่หรือ ยามนี้กลับเอะอะก็จะฆ่าล้างโคตรเลยหรือ”
“คงไม่หรอกมั้ง”
“จะไม่หรอกอะไรกัน ยามนี้ตระกูลจางล้มตายไปเกือบหมดแล้ว ยอดฝีมือผู้นั้นก็มุ่งหน้าไปยังหอชิงฮวาแล้ว เจ้าคิดว่าหอชิงฮวาจะมีคนรอดชีวิตสักกี่คน”
“เช่นนี้ เขาไม่กลัวราชสำนักออกล่าสังหารเขาอย่างสุดกำลังหรือ”
“หรือว่ายามนี้มิใช่ราชสำนักกำลังลงมือกับหออาภรณ์โลหิตอยู่เล่า”