กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 87 เงียบสงบเกินไปแล้ว!
‘จุนเจ่อเนตรพยัคฆ์’ ติงเผาหัวเราะเอ่ยว่า
“ขันทีโหวอย่าได้มีโทสะไปเลย หออาภรณ์โลหิตมิใช่มีคนตกอยู่ในมือพวกเราหรอกหรือ”
“ขอเพียงง้างปากมันได้ ถามความจริงว่าหออาภรณ์โลหิตแห่งมณฑลเหยียนหลบหนีไปที่ใด พวกมันก็มิใช่อยู่ในกำมือให้พวกเราบดขยี้ตามใจชอบหรอกหรือ”
“ต่อให้จัวมู่เอ่อร์ไม่ลงมือ แต่มีเซียนหญิงอวิ๋นเยวี่ยอยู่ เพียงสาขาหออาภรณ์โลหิตสาขาเดียว ยังคงสยบลงได้อยู่ดี!”
‘ผู้เฒ่าทรายเหลือง’ เหลยหมิงก็เอ่ยปากขึ้นเช่นกันว่า
“ถูกต้อง มีขันทีโหวและเซียนหญิงอวิ๋นเยวี่ยอยู่ การสยบสาขาหออาภรณ์โลหิตย่อมไร้ปัญหา”
ได้ฟังดังนั้น สีหน้าของขันทีโหวดูดีขึ้นมาเล็กน้อย
“นั่นก็จริง รอจนกำจัดพวกหออาภรณ์โลหิตสิ้น ข้าจะต้องกราบทูลองค์ชายหก มอบบทเรียนให้แก่ราชันทะเลทรายผู้นี้อย่างแน่นอน!”
หูหยาง ยอดปรมาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในทะเลทรายก็แย้มยิ้มประจบอยู่ข้าง ๆ