กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 6 วิชาดาบวายุคลั่งระยะสมบูรณ์!
“หวังเทียนฝู เจ้าทำเอาข้าหาเสียเหนื่อยเลยนะ!”
“การปลอมโฉมระดับนี้ คิดจะตบตาผ่านไปได้ ดูถูกเหล่าจื่อเกินไปหรือเปล่า?”
“ตอนกลางวันเจ้าให้คนอื่นแยกย้ายกันหนีสามทาง ทั้งยังปล่อยข่าวลือเท็จว่าเจ้าจะหนีไปทางภูเขาลั่วเสีย โชคดีที่เหล่าจื่อเผื่อใจไว้ ไม่อย่างนั้นคงปล่อยให้เจ้าหนีไปได้จริงๆ แล้ว!”
ชายชราผู้นำบนเรือลำใหญ่มีรอยแผลเป็นจากดาบยาวเส้นหนึ่งบนใบหน้า ข้างเอวเหน็บตะขอคู่เอาไว้ ยามที่เอ่ยปาก ยิ้มกระตุกรอยแผลเป็นบนใบหน้า ยิ่งดูเหี้ยมเกรียมยิ่งขึ้น
“คือ ‘หัตถ์เกี่ยววิญญาณ’ เฉินหยวน!”
“บัดซบ!”
เติ้งหย่งปกป้องหวังเทียนฝูไว้ด้านหลัง หลังมองเห็นใบหน้าของชายชราเด่นชัด สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปอย่างยิ่ง
“นายน้อย เฉินหยวนเป็นยอดฝีมือระดับแปดระยะสูงสุด ข้าไม่มีความมั่นใจว่าจะต้านทานเขาได้ เดี๋ยวท่านอาศัยจังหวะที่ข้าปะทะกับเขา ตกแม่น้ำหนีไปเสีย!”
“เช่นนี้ยังพอมีหนึ่งเส้นทางรอด!”