บทที่ 92: เจ้าไม่ทะนุถนอมข้าแล้ว

บทที่ 92: เจ้าไม่ทะนุถนอมข้าแล้ว

มือของอวี้เฉินเสวี่ยที่กำคอเสื้อเขาค่อย ๆ คลายออก ดวงตายังคงฉ่ำน้ำ “เมื่อใดกันที่ควบคุมไม่อยู่...”

เฉินเยี่ยนฝานไม่รอให้นางกล่าวจบ เขาก็ก้มลงจุมพิตนางแล้ว ริมฝีปากแนบชิดกับนาง เสียงกล่าวลอดผ่านไรฟันออกมาแผ่วต่ำและแหบพร่า “รู้อยู่แก่ใจยังจะถามอีก”

มือหนึ่งโอบเอวนางไว้ อีกมือประคองท้ายทอย ก่อนกดร่างนางเข้ามาแนบอกจนแทบไม่มีช่องว่าง

หางมังกรขยับตามไปด้วย เกล็ดละเอียดเสียดสีกับเนื้อผ้าของนาง ก่อนเกี่ยวริบบิ้นสีชมพูในเส้นผมของอวี้เฉินเสวี่ยแล้วกระตุกเบา ๆ ริบบิ้นร่วงหล่นลงโดยไร้สุ้มเสียง เส้นผมดำสยายราวน้ำตก ปรกคลุมไหล่นางจนหมด

เมื่ออวี้เฉินเสวี่ยได้สติ ริบบิ้นก็ร่วงลงพื้นไปแล้ว นางสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง รีบยื่นมือไปคว้า ทว่าหางมังกรกลับเร็วกว่า ปลายหางม้วนเกี่ยวริบบิ้นไปไว้ด้านหลัง