บทที่ 82: ความฝัน

บทที่ 82: ความฝัน

เฉินเยี่ยนฝานจากไปอย่างเด็ดขาด ทว่าทางสำนักจันทราเรืองรองกลับต้องรอจนถึงวันที่สิบหก จึงยืนยันได้อย่างแท้จริงว่าเขาจะไม่กลับมาอีก

ช่วงหลายวันแรก ลู่จือเวยยังคิดว่าเขาเพียงกลับก่อนเวลา เพียงแต่คราวนี้กลับไปนานเป็นพิเศษ

กระทั่งวันที่เจ็ด นางทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงขวางซ่งหย่วนไว้ระหว่างเรียนภาคเช้าแล้วถามว่า “เฉินเยี่ยนฝานเล่า? คงมิได้หนีไปจริง ๆ หรอกกระมัง?”

ซ่งหย่วนเกาศีรษะด้วยสีหน้างุนงงไม่แพ้กัน “วันนี้ข้าอ้อมไปดูเรือนน้อยของเขาในเมือง ประตูลงกลอนอยู่ กระดาษหน้าต่างก็ขาดไปมุมหนึ่ง ข้ามองลอดรอยแยกเข้าไป เห็นทั้งโต๊ะ เก้าอี้ และเตียงว่างเปล่า เหลือเพียงต้นบีปาในลาน ทว่าใบไม้ร่วงเกลื่อนพื้น”