บทที่ 72: ฟรี

บทที่ 72: ฟรี

หลินเยว่ซีเดินข้ามถนนตรงมาหานาง ในมือยังถือถุงเกาลัดคั่วน้ำตาลที่มีไอร้อนลอยกรุ่น

“คราวก่อนแม่นางรีบร้อนจากไป ข้ายังไม่มีโอกาสถามชื่อเลย ข้าชื่อหลินเยว่ซี ส่วนนี่คือหลินหว่านฉิง ลูกพี่ลูกน้องของข้า พวกเราไม่ใช่คนร้ายจริง ๆ เพียงบังเอิญเห็นแม่นางเข้า จึงอยากเข้ามาทักทายเท่านั้น”

“อวี้เฉินเสวี่ย” นางกอดฝักกระบี่ในอ้อมแขนแน่นขึ้น แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว “ข้าขอตัวก่อน”