บทที่ 62: รีบลงจากเขา

บทที่ 62: รีบลงจากเขา

ณ ส่วนลึกของป่าไผ่บนเขาด้านหลังสำนักจันทราเรืองรอง หลังจากปรมาจารย์เสวียนหยางลุกออกไปได้ไม่ถึงครึ่งก้านธูป เฉินเยี่ยนฝานก็ลุกขึ้นจากเบาะรองนั่ง

การส่งเสียงผ่านสัมผัสเทวะของมิรู้หน่ายพุ่งตรงเข้าสู่สมองของเขา แม้สีหน้าจะไม่แสดงอาการใด ทว่ามือที่กำลังเก็บเบาะรองนั่งกับแผ่นหยกบันทึกเคล็ดวิชากลับเคลื่อนไหวเร็วกว่าปกติหลายเท่า