เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 577 ข้าคือปรมาจารย์ ก่อตั้งสำนักเบิกนิกาย
สวี่อิ้งรับรู้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดออกจากการปะทะของอภิญญาเบื้องหลัง ชะงักไปเล็กน้อย ทว่ามิได้หยุดรั้ง ชูศิลาเขียวขึ้นสูง นำพาเหล่าจั้งและโครงกระดูกขาวก้าวจากไป
ท่ามกลางความมืดมิดของแดนมนุษย์ ต่อให้เป็นการประมือของตัวตนระดับเซียนตี้และหลัวเซิ่งเหริน อานุภาพอภิญญาของพวกเขาก็ยากจะมีอิทธิพลเหมือนดั่งยามอยู่ในแดนตี้เซียน
คลื่นพลังตกค้างแห่งอภิญญาของพวกเขาแผ่ไปได้ไม่ไกล ก็จะถูกความมืดมิดและเสียงเต๋าคร่ำครวญที่มีอยู่ทุกหนแห่งสลายทิ้ง จนไร้ซึ่งพลังอำนาจ
วิถีต่างพิภพของศิลาเขียว ส่งผลกระทบต่อแดนมนุษย์มหาศาลเกินไป
ที่นี่อัดแน่นไปด้วยสวรรค์วิถีแห่งแดนต่างพิภพ พิลึกพิลั่น ทว่าทรงพลังยิ่งยวด แม้แต่จู่เสินก็ยังมิกล้าบุ่มบ่ามกำเริบเสิบสาน
แดนมนุษย์อันมืดมิดหาได้สงบสุขไม่ หลังจากสวี่อิ้งแบกศิลาเขียวจากไป ในความมืดมิดก็ระเบิดศึกขึ้นอีกหลายครา จิ่วกงเต้าจวินเผชิญศัตรูร้ายกาจ ต่อสู้ประจัญบานกับเงาร่างหนึ่งในความมืดหลายร้อยกระบวนท่า ในที่สุดก็บาดเจ็บสาหัสด้วยกันทั้งคู่
เงาร่างในความมืดล่าถอยไป จิ่วกงเต้าจวินก็ไอเป็นเลือดไม่หยุด เลือดที่ไอออกมามีลวดลายกิ่งก้านสาขางอกเงยขึ้นมา
จิ่วกงเต้าจวินขนลุกชัน รีบถอยร่นออกจากความมืดมิด ก้าวเข้าสู่เขตแดนแห่งสวรรค์วิถีเพื่อซ่อนเร้นกายา
‘เงาร่างในความมืดนั้นน่าจะเป็นหัวหน้านายช่างใหญ่แห่งกระทรวงเทียนกงที่ถูกขับไล่ออกจากเซียนถิงในปีนั้น นักพรตอวี๋จีผู้มีสมญาหัตถ์พิศวงฟ้ามายาในอดีต’