เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 575 เอาไม่อยู่
แดนมนุษย์
ตา หู ปาก จมูกของจู่เสินมีโลหิตไหลทะลัก ชั่วพริบตาก็ย้อมอาภรณ์ของตนจนแดงฉาน ยามปะทะกันครั้งแรก บาดแผลที่เพิ่งสมานหายดีของพระองค์ก็ระเบิดออกอีกครา ทว่าพระองค์มิยอมเชื่อถือ คิดว่าเป็นเพียงเพราะประมาทเลินเล่อ จึงสั่งสมพลังเข้าปะทะกับพลังสายนั้นในความมืดมิดเป็นครั้งที่สอง
ชั่วขณะที่ปะทะกันครั้งที่สอง จู่เสินพลันตระหนักถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย อาการบาดเจ็บยิ่งสาหัสขึ้น
ทว่าพระองค์ยังคงมิยินยอมรามือ ด้วยเหตุนี้จึงบังเกิดการปะทะครั้งที่สาม คราวนี้กลิ่นอายพลังของจู่เสินสูญเสียไปอย่างหนักหน่วง ร่างกายแปรเปลี่ยนจากชายหนุ่มเป็นวัยกลางคน และกำลังจะกลายสู่ความชราภาพ
มังกรยักษ์และระฆังใหญ่ใจเต้นระทึกขวัญผวา
“สภาพของจู่เสินดูไม่ค่อยดีเลยนะ”
ระฆังใหญ่ตัวสั่นงันงก “จู่เสินผู้เฒ่ายังมีมรดกอันใดอีกบ้าง พวกเราสองพี่น้องแบ่งๆ กันแล้วแยกย้ายทางใครทางมันเถอะ!”
มังกรยักษ์ลังเลเล็กน้อย กล่าวว่า “ทำเช่นนี้จะดูไม่รักคุณธรรมน้ำมิตรเกินไปหรือไม่”
“รักษาชีวิตที่มีประโยชน์ไว้ วันหน้าค่อยแก้แค้นให้พระองค์!”