เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 520 เหล่าลิ่ว
ภายในอิ๋งโจว ป้าหมอดูเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า "เซียนจู่ เป็นไปได้หรือไม่ว่า ต่อให้ตงหวังจะคำนวณจิตใจคิดคดดั่งสุนัขป่าของท่านไม่ออก แต่เขาก็สามารถมองเห็นจิตใจคิดคดดั่งสุนัขป่าของท่านได้จากสีหน้าของท่านเอง?"
สวี่อิ้งหัวเราะฮ่าๆ "ป้าหมอดู ท่านล้อเล่นอีกแล้วใช่หรือไม่?"
เขาหันหน้ากลับมา สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปมาอย่างสับสน เอ่ยเสียงแผ่วต่ำว่า "ข้าถูกผู้อื่นมองความคิดในใจออกได้ง่ายดายปานนั้นเชียวรึ?"
เซียนสองสามคนที่ตามหลังสวี่อิ้งมาต่างพากันชะโงกหน้าออกมาอย่างลับๆ ล่อๆ สบสายตากันแวบหนึ่ง ภายในใจตื่นตระหนกยิ่งยวด "เจ้ามารเฒ่าสวี่กำจัดร่างแยกของตี้จวินลงได้จริงๆ!"
"เจ้าหมอนี่ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก! กระทั่งร่างแยกของตี้จวินก็ยังกล้าแตะต้อง! เจ้าดูใบหน้าของมันสิ ทั้งดำคล้ำทั้งน่ากลัวยิ่ง!"
"ตงหวังก็ยังถูกใบหน้านี้ทำให้ตกใจกลัวจนต้องเผ่นหนีหัวซุกหัวซุน!"
……
สวี่อิ้งหันกลับไปชำเลืองมองแวบหนึ่ง ศีรษะของคนเหล่านั้นก็ค่อยๆ ผลุบต่ำลง ไม่กล้าโผล่หน้าขึ้นมาอีก
ทันใดนั้น ป้าหมอดูกล่าวขึ้นว่า "เซียนจู่ พวกเราควรไปได้แล้ว!"