เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 497 แทรกซึมตามลม ปล้นสุสานไร้สำเนียง
"จักรพรรดิฮ่าวเทียน? เผยร่างจริง?"
สวี่อิ้งกะพริบตาปริบๆ จู่ๆ ก็หัวเราะร่า "จักรพรรดิไอ ถูกเจ้ามองออกเสียแล้วรึ? ดียิ่ง ในเมื่อเจ้ามองออกแล้ว เช่นนั้นเราก็จะไม่ปิดบังเจ้าอีก ถูกต้องแล้ว เราก็คือปฐมจักรพรรดิเซียนแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ จักรพรรดิฮ่าวเทียน!"
เดิมทีหนานจื่อเหยียนลอบเหงื่อตกแทนสวี่อิ้ง ครั้นองค์อดีตเจ้าจื่อเวยเอ่ยคำว่าจักรพรรดิฮ่าวเทียนออกมา เขาก็อดตะลึงงันมิได้ มองดูสวี่อิ้งอย่างโง่งมงวย เฝ้าหวังให้สวี่อิ้งปฏิเสธ
มิคาดคิดว่าสวี่อิ้งจะยอมรับทันควันว่าตนเองคือจักรพรรดิฮ่าวเทียน ทำเอาเขาถึงกับอึ้งตะลึงไปจริงๆ
องค์อดีตเจ้าจื่อเวยทรงชะงักไป ทอดพระเนตรมองสวี่อิ้งด้วยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย ตรัสหยั่งเชิงว่า "เจ้าไม่คิดจะโต้แย้งสักคำเลยรึ?"
สวี่อิ้งกล่าวอย่างทรนงองอาจ "เราไฉนต้องโต้แย้ง? เรานำพาเผ่าพันธุ์มนุษย์ ก้าวพ้นยุคสมัยที่ถูกเผ่าปีศาจสะกดข่มและปกครอง ย่อมเป็นปฐมจักรพรรดิเซียนอย่างไร้ข้อกังขา! ต่อให้เราถูกพวกขุนนางกบฏโจรชั่วอย่างพวกเจ้าชิงบัลลังก์ ต่อให้เราตัวตายมรรกาสูญ ทั้งร่างและจิตวิญญาณแหลกสลาย เราก็ยังคงสามารถพลิกกระดานกลับมาในยามคับขัน วางหมากอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ลงได้! เราจัดวางหมากอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ย่อมต้องป่าวประกาศออกมา มิฉะนั้นหากเก็บอัดอั้นไว้ในใจ มิกลายเป็นไม่มีผู้ใดได้ชื่นชมหรอกหรือ?"