เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 495 ไท่อีที่สาบสูญ
วิธีการเอ่ยปากชมเชยขององค์อดีตเจ้าจื่อเวยเช่นนี้ ช่างแปลกใหม่ไม่เหมือนใครโดยแท้ ทำให้สวี่อิ้งรู้สึกอึดอัดขัดเขินไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย
"ทว่านั่นมันเรื่องในอดีต ยามนี้เราไม่อาจตัดหัวเจ้าได้แล้ว เราออกราชโองการเรียกตัวเจ้ามาในครานี้ ก็เพื่อให้เจ้าฟื้นฟูมรรคาอันยิ่งใหญ่แห่งจื่อเวย"
องค์อดีตเจ้าจื่อเวยมีสีหน้าจริงจัง ตรัสว่า "มรรคาฟ้าดินแห่งจื่อเวยฟื้นคืน แดนบรรพชนจึงจะฟื้นคืนอย่างแท้จริง ชาวโลกจึงจะสามารถบรรลุเป็นเซียนได้ แดนบรรพชนจึงจะมีศักยภาพในการต่อกรกับโลกเซียน แดนบรรพชนในยามนี้ อะไรเสี่ยวเทียนจุน อะไรบรรพเทพ อะไรบรรพชนปีศาจเต๋าจู่ ล้วนเป็นเพียงไก่ดินหมาดิน เป็นพวกโง่เง่าที่คอยเป็นบันไดสร้างผลงานให้ผู้อื่นเท่านั้น"
ถ้อยคำของพระองค์ดุดันเชี่ยวกราก ก่นด่าเสี่ยวเทียนจุนก็ช่างเถิด ทว่าถึงกับพ่นคำด่าใส่บรรพเทพ เต๋าจู่ และบรรพชนปีศาจไปพร้อมกัน ทำให้สวี่อิ้งอดสะท้อนใจมิได้ "ก็โทษพระองค์มิได้หรอก ผู้คนในแดนบรรพชนอื่นๆ ต่างพากันกล่าวว่า แดนบรรพชนจื่อเวยเป็นเพียงเครื่องประดับตกแต่ง จักรพรรดิเซียนแห่งจื่อเวยก็เป็นเพียงตัวนำโชค พอจะจินตนาการได้ว่า ในกาลก่อนบรรพชนปีศาจ เต๋าจู่ และบรรพเทพทั้งหลาย คงมิเคยไว้หน้าจักรพรรดิไอเลยแม้แต่น้อย"
แน่นอนว่า วาจาประโยคนี้เขาย่อมไม่มีวันหลุดปากพูดออกไปเด็ดขาด
สวี่อิ้งเอ่ยถามว่า "ฟ้าดินแห่งจื่อเวยพังทลาย ถูกผู้คนแบ่งแยก ฟ้าดินมิคงอยู่ มรรคาอันยิ่งใหญ่ย่อมมิอาจฟื้นคืน ต้องทำเช่นไรจึงจะทำให้มรรคาฟ้าดินแห่งจื่อเวยฟื้นฟูกลับมาได้หรือ?"