เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 493 ตัวข้าในอดีตมิใช่ตัวข้า
มหาจักรพรรดิชางอู๋ยืนอยู่เบื้องหน้าซากศพของนักพรตอวี้หู หวนรำลึกถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างตนกับเขา ชั่วขณะนั้นบังเกิดความสะเทือนอารมณ์สุดจะพรรณนา
พระองค์ทรงยกพระหัตถ์ขึ้นช้าๆ เหวลึกสายหนึ่งพลันปรากฏ กลืนกินซากศพสองท่อนของนักพรตอวี้หูลงสู่ก้นบึ้ง จากนั้นเหวลึกก็ประกบปิดเข้าหากัน ฝังร่างนักพรตอวี้หูไว้ใต้พิภพ
——อย่างไรเสีย พวกเขาก็เคยมีมิตรภาพอันลึกซึ้งต่อกัน มิตรภาพนี้ นักพรตอวี้หูผู้มีช่วงไหล่กว้างหนาและผมขาวโพลนลืมเลือนไปสิ้นแล้ว ทว่ามหาจักรพรรดิชางอู๋ยังคงมิลืมเลือน
พระองค์เสด็จกลับสู่ปากแม่น้ำไน่เหอออกสู่ทะเล เห็นสวี่อิ้งช่วยรักษาฉู่เซียงเซียงจนฟื้นขึ้นมา จึงค่อยวางพระทัย คนในใต้หล้าที่เข้าใจวิชาเต๋าและอภิญญาของนักพรตอวี้หูอย่างลึกซึ้งที่สุดก็คือสวี่อิ้ง สวี่อิ้งสามารถหลอมสลายบาดแผลแห่งเต๋าของฉู่เซียงเซียงได้อย่างง่ายดาย กอบกู้ชีวิตของนางกลับคืนมา
ต่อให้สวี่อิ้งช่วยมิฟื้น ข้างกายก็ยังมีตงเย่ว์ มหาจักรพรรดิฝ่ายเหนือ และจักรพรรดินีวัฏสงสารผู้ดูแลดวงวิญญาณ เทพฝ่ายหยิน และวัฏสงสาร ต่อให้ตายไปแล้ว พระองค์ทั้งหลายก็สามารถส่งวิญญาณจากแดนปรโลกกลับคืนสู่แดนมนุษย์ได้
มหาจักรพรรดิชางอู๋เอ่ยปากขอบคุณสวี่อิ้ง ตรัสว่า "หากมิใช่เพราะสหายเต๋าสวี่รุดมายังแดนปรโลกได้ทันท่วงที กระดูกแก่ๆ ทั้งสี่ชิ้นของพวกเราในครานี้คงต้องล้มคะมำอีกคำรบเป็นแน่"