เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462 หิ้วถังเผ่นหนี
จวนตี้จวินแห่งแดนเซียน
ตี้จวินกำลังจิบชาอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์ ทันใดนั้นเจียงจงฝู่ศิษย์เอกก็รีบร้อนมารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ตี้จวิน อักขระสะกดมารที่ผนึกสวี่อิ้งอยู่ จู่ๆ อักขระก็ปั่นป่วนวุ่นวาย จากนั้นก็ลุกไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านขอรับ!"
ถ้วยชาในมือตี้จวินระเบิดออกเสียงดังเปรี้ยง เขากล่าวด้วยความตระหนก "อะไรนะ? หรือว่าจะเป็นจินเหอเจี้ยนจวินที่ตั้งตนเป็นศัตรูกับข้าอีกแล้ว? มันช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก!"
เจียงจงฝู่มีสีหน้าพิลึกพิลั่น กล่าวว่า "ตามที่ศิษย์เห็น น่าจะไม่ใช่จินเหอเจี้ยนจวินขอรับ"
เขาอึกอักอ้ำอึ้ง คล้ายอยากจะพูดแต่ก็ยับยั้งไว้
ตี้จวินเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวเสียงขรึม "พูด"
เจียงจงฝู่รวบรวมความกล้า กล่าวว่า "ศิษย์เฝ้าอักขระสะกดมารนั้นอยู่ สัมผัสได้ว่ามีปราณดาบส่งผ่านอักขระมา ถึงกับทำลายคำสาปโลหิตอีกหกตัวที่เหลือไปพร้อมกัน ในปราณดาบนี้ยังคละคลุ้งไปด้วยไอปราณสีม่วง คล้ายกับ...ดาบยมโลกม่วงของตี้จวิน..."
เขาพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของตี้จวินก็เขียวคล้ำ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวกดทับจนเขาไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้อีก
"ใช้ดาบของข้า มาทำลายมหาคำสาปสะกดของข้า? ช่างขวัญกล้านัก!"