เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 380 สมบัติสูงสุดแห่งวิถีสวรรค์ แย่งชิงด้วยเล่ห์กล
เมื่อครู่ ผู้คนบนเขาซวีหมีแห่งนี้ยังคงสู้ตายเอาเป็นเอาตายกับสวีอิ้ง บัดนี้ราชันเทพเสวียนคงและคุณชายอวี้ชวนออกหน้า กลับประดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิแปรเปลี่ยนเป็นพิรุณชโลม ปัดเป่าไอบรรยากาศแห่งการเข่นฆ่าเมื่อครู่จนมลายหายไปสิ้น
บรรดาผู้คนแห่งมหาพิภพไท่สื่อแม้ยังคงเคียดแค้นแทบจะทุบตีสวีอิ้งให้ตาย ทว่าเมื่อมีราชันเทพเสวียนคงและคุณชายอวี้ชวนอยู่ ย่อมไม่ถึงคราวที่พวกเขาจะเอ่ยปาก
โลกใบนี้ เดิมทียึดถือสำนักเต๋าเก้าฟ้าที่คุณชายอวี้ชวนสังกัดเป็นสูงสุด เพราะว่า ปรมาจารย์แห่งสำนักเต๋าเก้าฟ้า ก็คือตี้จวินผู้เลื่องชื่อระบือไกลในแดนเซียน!
ที่สำนักเต๋าเก้าฟ้าใช้นามว่าเก้าฟ้านั้น เป็นเพราะมีราชาเซียนเก้าองค์ถือกำเนิดขึ้นจากมหาพิภพไท่สื่อ ทิ้งเก้าสำนักใหญ่เอาไว้ และความหมายของสำนักเต๋าเก้าฟ้า ก็คือสำนักเต๋าใหญ่ร่วมกันของทั้งเก้าสำนักนี้!
สำนักเหล่านี้เมื่อเห็นว่าไม่อาจลงมือกับสวีอิ้งได้ จึงพากันหันไปมองฮั่วหลงซ่างเหรินและหานเจ๋อคัง ด้วยสายตาที่มิเป็นมิตร
สองศิษย์อาจารย์ตัวสั่นงันงก หานเจ๋อคังรีบดึงฮั่วหลงซ่างเหริน ก้าวตามสวีอิ้งไปติดๆ
"ท่านอาจารย์ บัดนี้พวกเรากลายเป็นพรรคพวกของนายฉู่ไปแล้ว หากไม่เกาะติดนายฉู่ไว้ มีหวังถูกผู้อื่นเชือดเพื่อปราบมารพิทักษ์ธรรมได้ทุกเมื่อนะขอรับ!" หานเจ๋อคังกล่าว
ฮั่วหลงซ่างเหรินปรายตามองแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารรอบด้าน กล่าวอย่างคับแค้นใจ "สองศิษย์อาจารย์อย่างพวกเราปฏิบัติดีต่อผู้อื่นมาโดยตลอด เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?"