เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 377 วัดต้าเหลยอิน
"สหายท่านนี้ เจ้าก็เดินทางไปยังเขาซวีหมีเพื่อเข้าร่วมพิธีบวงสรวงใหญ่เช่นกันหรือ?"
สวีอิ้งกำลังกวาดสายตามอง พลันได้ยินเสียงหนึ่ง เมื่อเหลียวหลังกลับไปมอง ก็เห็นผู้เฒ่าหนึ่งคนและเด็กหนุ่มหนึ่งคนกำลังเหาะเหินตามลมมุ่งหน้ามาทางนี้
ชายชราผู้นั้นแขนเสื้อกว้างพลิ้วไหว บนศีรษะไม่มีเส้นผมสักเส้น โล้นเกลี้ยงเกลา มีเพียงบริเวณหน้าผากที่งอกปุ่มกระดูกคู่หนึ่งออกมา
ส่วนเด็กหนุ่มกลับมีรูปลักษณ์เปี่ยมชีวิตชีวา หน้าตาหล่อเหลาหมดจด
"พิธีบวงสรวงใหญ่หรือ?"
สวีอิ้งใจกระตุกวูบ ยิ้มพลางกล่าวว่า "ถูกต้องแล้ว ข้าก็เดินทางไปร่วมชมพิธีเช่นกัน มิทราบว่าสหายเต๋าทั้งสองมาจากยอดเขาเลื่องชื่อแห่งใดหรือ?"
เด็กหนุ่มยิ้มแล้วกล่าวว่า "พวกเรามาจากวังเสินจิ้ว ข้าชื่อหานเจ๋อคัง นี่คืออาจารย์ของข้า ฮั่วหลงซ่างเหริน"
ชายชราหัวล้านแม้หน้าตาจะดูไม่น่ามองนัก ทว่าอารมณ์มิได้เลวร้าย เอ่ยถามว่า "พ่อหนุ่ม เจ้ามาจากสำนักฝ่ายใดรึ?"
สวีอิ้งไม่กล้าปิดบัง บอกความจริงไปตามตรง "สำนักกระบี่สู่ซาน ข้าชื่อสวีอิ้ง"