เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 374 ความอัศจรรย์ของห่วงจินกัง
เสี่ยวเทียนจุนเติมเต็มห่วงโซ่สุดท้ายของฟากฝั่งแห่งวิถียุทธ์ สวีอิ้งจึงสามารถบุกเบิกต้งเทียนแห่งวิถียุทธ์ออกมาได้อย่างสมบูรณ์เช่นกัน พลังบำเพ็ญยกระดับขึ้น ย่อมมิต้องเอ่ยถึง
ทว่าเขาก็สูญเสียโอกาสที่ดีที่สุดในการเฝ้าสังเกตการบุกเบิกฟากฝั่งแห่งวิถียุทธ์ไปด้วยเหตุนี้
"สวีเอ้อร์โก่วชิงลงมือก่อนข้าก้าวหนึ่ง ช่างเถอะๆ ข้าไปรู้แจ้งสวรรค์ลี่เหิ้นเทียนดีกว่า!"
สวีอิ้งสงบจิตใจลง บำเพ็ญเพียรรู้แจ้งรอยประทับของเต๋าจู่ตามที่นักพรตไท่ชิงบอกต่อไป
แม้รอยประทับของเต๋าจู่ในสวรรค์ลี่เหิ้นเทียนจะแตกสลาย แม้จะกระจัดกระจาย ทว่าในบางคราที่ได้รับความรู้แจ้งอันล้ำลึก ก็ยังคงมอบการเปิดปัญญาอันยิ่งใหญ่ให้แก่เขา
เดิมทีเขาเคยผสานเต๋ากับมหาเต๋าฟ้าดินของดินแดนเต๋าฉี่ ณ ดินแดนเต๋าฉี่มาก่อนแล้ว ดินแดนเต๋าฉี่คือเต๋าฉ่างของนักพรตไท่ชิง นักพรตไท่ชิงคือหยวนเสินไท่ชิงของเต๋าจู่ ครานี้ตั้งอกตั้งใจรู้แจ้ง เปรียบเทียบกับสิ่งที่ได้รับจากการผสานเต๋าในคราวนั้น ความรู้แจ้งในวิถีเต๋าของสวีอิ้งจึงรวดเร็วดั่งติดปีก!
เขาพำนักอยู่ในวังโต้วซั่วหลายสิบวันโดยไม่รู้ตัว ทว่ายังคงจมดิ่งอยู่ในการรู้แจ้ง เก็บกวาดรอยประทับของเต๋าจู่ที่กระจัดกระจายอยู่ระหว่างฟ้าดิน ความรู้แจ้งยิ่งมายิ่งลึกซึ้ง
นักพรตไท่ชิงมาดูเขาหลายครั้ง เห็นภาพนั้นก็ลอบทอดถอนใจ: "คนผู้นี้จึงจะเป็นผู้สืบทอดที่เหมาะสมที่สุดของห่วงจินกัง เจ้าอสรพิษไร้ประโยชน์ตัวนั้น... อย่างไรเสียก็เป็นงูตัวหนึ่ง ย่อมดีกว่าไม่มี"