เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 372 จู่ถิงแห่งสำนักเต๋า
"อนุมานวิชาเสวียนกงขั้นที่เก้าออกมาได้แล้วหรือ?"
เสี่ยวเทียนจุนแทบไม่อยากจะเชื่อ เมื่อสี่หมื่นกว่าปีก่อน สวีอิ้งทะยานสู่แดนเซียน เขาก็สืบทอดปณิธานของสวีอิ้ง เริ่มต้นค้นคว้าหาวิธีเติมเต็มฟ้า และในเวลานั้นเอง เขาก็ได้พบหน้าผาหินที่สลักวิชาเก้าโคจรเสวียนกง นับแต่นั้นจึงเริ่มฝึกฝนวิชานี้
ยามที่สวีอิ้งทะยานสู่แดนเซียน ระดับการบำเพ็ญของเขายังตื้นเขิน ยังมิได้ฝึกถึงขั้นเจียวเลี่ยน วิชาที่สวีอิ้งถ่ายทอดให้แก่เขามีเพียงวิชาขั้นเจียวเลี่ยนของวิชาไท่อีเสียนเทียนเท่านั้น ไร้ซึ่งเคล็ดวิชาหลังจากนั้น
เสี่ยวเทียนจุนจึงเปลี่ยนมาฝึกวิชาเก้าโคจรเสวียนกง คลำหาทางอยู่เพียงลำพัง ทนทุกข์ทรมานมาไม่รู้เท่าใด เขาหลอมรวมจุดเด่นของหลากหลายสำนัก ศึกษาลวดลายเต๋านานาชนิดอย่างละเอียดลึกซึ้ง ใช้เวลาหลายหมื่นปี จึงอนุมานวิชาเสวียนกงนี้มาจนถึงขั้นที่เจ็ดได้
เขารู้ดีว่าแม้เสวียนกงเก้าโคจรจะมีอานุภาพกล้าแกร่ง ทว่ากลับมีจุดบกพร่องอยู่มากมาย ด้วยเหตุนี้จึงมิได้ถ่ายทอดวิชานี้ให้แก่ฉู่เทียนตู หากแต่ถ่ายทอดวิชาอื่นที่ค่อนข้างทรงพลังให้แก่ฉู่เทียนตูแทน นั่นคือวิชาไป่เปี้ยนเสวียนกง หรือที่ผู้คนเรียกขานกันว่าวิชามารพันกลาย
สวีอิ้งเพียงใช้เวลาสั้นๆ กลับสามารถอนุมานวิชาเสวียนกงนี้ไปจนถึงขั้นที่เก้าได้ จะมิให้เรียกว่าพิสดารเกินไปได้อย่างไร!