เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 366 มิตรสหายเก่า
มารเทวะทั้งสามตนนั้นต่างตกตะลึง มองดูมารเทวะพานแบกร่มคันใหญ่พุ่งทะยานเสียดฟ้า
"พวกเรามิใช่พี่น้องของมันหรอกหรือ?"
มารเทวะทั้งสามตนยังคงงุนงงสับสนอยู่บ้าง "พวกเราคบหากันมาหลายหมื่นปี ไฉนไม่เคยได้ยินว่ามันยังมีพี่น้องร่วมสาบานอีกคน?"
"ระดับการบำเพ็ญของมัน ไฉนจึงแข็งแกร่งปานนี้ได้?"
มารเทวะทั้งสามสัมผัสได้ถึงพลังอันกล้าแกร่งที่ระเบิดออกกะทันหันยามที่มารเทวะพานเหาะทะยานไป ต่างพากันตื่นตระหนก พวกตนต่างพิทักษ์เมืองเจี้ยนหมู่มาด้วยกัน เสพรับควันธูปและการสักการะจากราษฎรมาด้วยกัน ไฉนจู่ๆ มารเทวะพานจึงได้ทรงพลังปานนี้ได้เล่า?
ณ บัลลังก์จักรพรรดิขั้วโลกเหนือแห่งจู่ถิง บนทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่ไพศาล รูปปั้นหินอันองอาจสี่ร่างตระหง่านง้ำเหนือหมู่เทือกเขา ตั้งเด่นเป็นสง่า ทันใดนั้น ตรงหว่างคิ้วของรูปปั้นหินทั้งสี่ ผิวหินพลันระเบิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ หลุดลอกออก
ตาแนวตั้งเผยปรากฏขึ้นทีละดวง
ลำแสงในดวงตาแนวตั้งหมุนวนไหลเวียน ชั่วพริบตาก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง รูปปั้นหินทั้งสี่พลันกลายสภาพเป็นเรือนกายเนื้อหนัง ต่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
"มันไร้คุณธรรม สี่ทรชนตระกูลหลิงของพวกเราไม่อาจไร้ไมตรี!"