เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 346 ล้อมล่าเสี่ยวเทียนจุน
หูจั๋วจวินคิดจะไล่ตามคนทั้งสอง ทว่าความเร็วของสวีอิ้งและเสี่ยวเทียนจุนยิ่งมายิ่งรวดเร็ว ไม่นานก็คลาดสายตาจากร่องรอยของคนทั้งสอง นางรู้สึกเคว้งคว้างอาลัยอาวรณ์ ในเวลานี้เอง เห็นเพียงหยวนกงทงประมุขสำนักเดินกะโผลกกะเผลกมาทางนี้
หูจั๋วจวินรีบปรี่เข้าไปประคอง
หยวนกงทงถูกเสี่ยวเทียนจุนซัดจนบาดเจ็บสาหัส ร่างกายสั่นเทา โมโหจนหนวดกระดิกตาค้าง ตวาดอย่างเดือดดาล "บัดนี้เพิ่งจะมาประคองข้าหรือ? เมื่อกี้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา? ข้าถูกเสี่ยวเทียนจุนซัดจนหมอบกราบอยู่นอกวังโต้วซั่ว ตาละห้อยมองดูเจ้าวิ่งตามท่านโหวไป ข้าร้องตะโกนจนคอแทบแตก เจ้ายังไม่เหลียวหลังกลับมาสักนิด!"
หูจั๋วจวินรู้สึกผิดอยู่บ้าง กล่าวว่า "ท่านโหวจูงมือข้าแล้ววิ่งหนีไป ข้าจะไปขัดขืนเขาได้หรือเจ้าคะ? ท่านอาจารย์ ท่านรอดชีวิตมาได้อย่างไร... ข้าไม่ได้แช่งให้ท่านตายนะ... ข้าไม่มีความคิดจะสืบทอดสำนักหลิงหลงเทียนจริงๆ ท่านคิดมากไปแล้ว! ความหมายของศิษย์คือ ท่านบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ รอดชีวิตข้ามผ่านพื้นที่เต๋าเซียนผิดปกติมาได้อย่างไรกัน?"
หยวนกงทงยกหมัดขึ้น กำลังจะเขกศีรษะของนางสักสองที หูจั๋วจวินก็รีบกล่าว "ท่านอาจารย์ ท่านไม่รู้อะไร ความจริงแล้วโหวเทพอาภรณ์ม่วงเป็นฝาแฝดเจ้าค่ะ!"
นางกำลังจะเล่าสิ่งที่ตนค้นพบออกมา ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังแว่วมา "โหวเทพอาภรณ์ม่วงมิใช่ฝาแฝด แต่เป็นแฝดสี่ พวกเขามีพี่น้องทั้งหมดสี่คน ข้าได้ลิ้มรสความขมขื่นในเงื้อมมือของพวกเขามาแล้ว"