เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337 เซียนมิใช่เซียน มารมิใช่มาร
หูจั๋วจวินมองดูแผ่นหลังของสวีอิ้งอย่างเหม่อลอย ภายใต้การขับเน้นของเตาหลอมตะวันแปดทิศ ร่างของสวีอิ้งแลดูสูงสง่าผึ่งผาย โดดเด่นเหนือผู้คนถึงเพียงนี้
"ที่แท้เขาก็คือโหวเทพอาภรณ์ม่วงฉู่เทียนตู..."
ผู้ฝึกชี่เผ่ามารคนหนึ่งพึมพำเสียงแผ่ว "มิน่าเล่าบนเรือเขาถึงบอกว่า เขาอยากจะเรียนวิชาที่ยากๆ ที่แท้เขาก็สามารถหยั่งรู้วิชาอภิญญาเตาหลอมตะวันแปดทิศออกมาจากทะเลเพลิงอันหาที่สุดมิได้ได้จริงๆ"
หูจั๋วจวินก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้เช่นกัน อดมิได้ที่จะรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
ตอนนั้นตนเองยังดุด่าเขาว่าหยั่งรู้ตดอะไร กระทั่งยังเขกกำปั้นลงบนศีรษะของเขาไปสามโป๊ก บัดนี้พอนึกดู โหวเทพอาภรณ์ม่วงกลับมิได้ฆ่าตนทิ้ง คงจะเห็นตนเป็นสหายจริงๆ แล้วกระมัง
พวกเขามองดูแผ่นหลังของสวีอิ้ง คลื่นอารมณ์ในอกซัดสาดปั่นป่วน
โหวเทพอาภรณ์ม่วงฉู่เทียนตู จุดสูงสุดของคนรุ่นเยาว์แห่งแดนมาร เสาหลักค้ำจุนจิตวิญญาณของคนหนุ่มสาวนับไม่ถ้วน มีเขาอยู่ ผู้ฝึกชี่แห่งจู่ถิงย่อมไร้พ่ายชั่วนิรันดร์!
ต่อให้พวกผู้ฝึกนอกรีตนอกแดนจะแข็งแกร่งเพียงใด ต่อให้จำนวนของพวกผู้ฝึกนอกรีตนอกแดนจะมีมากมายเพียงไหน ต่อให้พวกผู้ฝึกนอกรีตนอกแดนจะมีศาลเซียนและพิภพวิถีสวรรค์คอยหนุนหลัง พวกเขาก็ยังมีศรัทธาหนึ่งที่ค้ำจุนจิตวิญญาณของตนมิให้ล้มลงมาโดยตลอด!
นั่นก็คือ โหวเทพอาภรณ์ม่วงฉู่เทียนตู ไม่เคยปราชัยแม้แต่ครั้งเดียว!