เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 ท่านปู่อิ้งจุติลงสู่โลกมนุษย์
สวี่อิ้งกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นพลันส่งเสียงเอ๊ะเบาๆ ทะยานขึ้นสู่เวหา ทอดสายตามองไปยังแดนไกล
แลเห็นกลิ่นอายควันธูปสายแล้วสายเล่าข้ามผ่านเทือกเขา ทะลวงผ่านผืนป่า เหินข้ามสายนทียาว หลั่งไหลมาจากแดนไกลอย่างไม่ขาดสาย นั่นคือราษฎรจากทั่วทุกสารทิศในโลกเปิ่นสื่อ ครั้นได้ยินข่าวว่าฉงเซียวได้รับบาดเจ็บ ต่างพากันจุดธูปกราบไหว้เซ่นสรวง!
ควันธูปเหล่านี้รวมตัวกันกลางเวหา ก่อกำเนิดเป็นกระแสพลังเทพอันยิ่งใหญ่เกรียงไกร เปี่ยมล้นด้วยไอสีเขียวคราม พัดคำรามกู่ก้องเข้ามา!
กลิ่นอายควันธูปประหนึ่งมังกรพิโรธหลายสาย พากันมุดเข้าสู่ร่างของฉงเซียว ช่วยพระองค์สร้างอักขระเต๋าสวรรค์ขึ้นใหม่ ช่วยฟื้นฟูพลังเวทให้แก่พระองค์!
ท่ามกลางกลิ่นอายควันธูปนั้น แว่วเสียงสวดภาวนาดังก้องสนั่นหวั่นไหว นั่นคือราษฎรปวงชนกำลังตั้งจิตอธิษฐานครั้งยิ่งใหญ่ ขอให้เทพเจ้าองค์นี้หายจากอาการบาดเจ็บ ขอให้พระองค์ผ่านพ้นวิกฤตอันยากเข็ญ ขอให้พระองค์มีชัยเหนือความชั่วร้าย และขอให้พระองค์สถิตยั่งยืนยงคู่โลกหล้าตลอดกาล!
เสียงกระหึ่มเป็นระลอกนั้น ควบแน่นกลายเป็นจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่ไพศาล ผูกร้อยรัดสรรพชีวิตนับร้อยล้านในโลกเปิ่นสื่อเข้าไว้ด้วยกัน ก่อเกิดเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกรากอันมิอาจต้านทานได้
ยามเผชิญหน้ากับแรงกระแทกของกระแสจิตวิญญาณนี้ แม้แต่สวี่อิ้งก็ยังอดมิได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า!
น้ำหนึ่งใจเดียวกันยังสามารถสร้างเมืองได้ นับประสาอะไรกับเจตจำนงของคนทั้งโลกเล่า?