เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 285 เทพแห่งชางอู๋ มีบุตรสาวนามเซียงเซียง
"สูญเสียโอกาสที่จะเอาอกเอาใจสวี่อิ้งไปเสียแล้ว"
ผืนแผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นดังกึกก้อง ห้วงลึกชางอู๋ปริแยกทอดยาวไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง มาถึงละแวกเมืองไถโจว ชายชราสวมมงกุฎหนาม ค้ำยันไม้เท้าเดินมา
ชายชราผู้นี้ก็คือเทพแห่งชางอู๋ ทอดสายตามองเห็นแต่ไกลว่าสวี่อิ้งเกือบจะถูกดวงตายักษ์แห่งเหวยซวีกลืนกิน กำลังคิดจะยื่นมือช่วยเหลือ ก็เห็นเบื้องหลังของสวี่อิ้งดอกบัวบานสะพรั่งแล้วหุบลง ถึงกับหลบหนีรอดพ้นจากสายตาของดวงตายักษ์แห่งเหวยซวีไปได้ จึงอดเสียดายในใจมิได้
"หากข้าก้าวมาถึงที่นี่เร็วกว่านี้สักก้าว ก็มิต้องส่งบุตรสาวไปให้แล้ว!"
พระองค์พยายามควบคุมผลกระทบของตนเองอย่างสุดกำลัง ค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า ทว่าอย่างไรเสียพระองค์ก็คือเทพแห่งชางอู๋ ทุกย่างก้าวที่เดินผ่าน พื้นดินก็ยังคงปรากฏรอยแยกขึ้นมาสายหนึ่ง
รอยแยกสายนี้ฉีกกระชากสองภพหยินหยาง ลึกล้ำจนมิอาจหยั่งถึง!
ยังดีที่พระองค์พยายามควบคุมพลังของตนเองอย่างสุดกำลัง รอยแยกจึงมิได้กว้างใหญ่นัก
ทว่า หากพระองค์เดินลัดเลาะไปตามเส้นกึ่งกลางของโลกหยวนโซ่ว จากตะวันตกจรดตะวันออกจนสุดทาง เกรงว่าทั่วทั้งโลกหยวนโซ่วคงได้แตกแยกออกเป็นสองซีกโดยตรงเป็นแน่!
"ยังดีที่สวี่อิ้งอยู่ห่างไปไม่ไกลแล้ว"