เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 276 มหาจักรพรรดิเป่ยอิน
สวี่อิ้งมองดูชายชราผู้นี้ ชายชราถือตะเกียงสีคราม แสงตะเกียงมืดสลัว รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าค่อนข้างแข็งค้าง ดูท่าเขาคงไม่สันทัดในการติดต่อคบหากับผู้อื่นนัก
"ขอบคุณผู้อาวุโสที่ยื่นมือช่วยเหลือ" สวี่อิ้งเอ่ยออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ชายชราดูลำบากใจ อึกอักกล่าวว่า "ยื่นมือช่วยเหลือ... แท้จริงแล้วคือวาสนาอันดี..."
สวี่อิ้งกระพริบตาปริบๆ ในใจเกิดความสงสัยเคลือบแคลง ไม่ทราบว่าคำว่าวาสนาอันดีที่อีกฝ่ายพร่ำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่ามีความหมายว่าอย่างไรกันแน่
ชายชราเห็นว่าเขายังคงไม่เข้าใจ จึงมิได้เอ่ยต่อไปอีก ถือตะเกียงสีครามเดินขึ้นเขาไป สวี่อิ้งเดินตามหลังเขา เห็นเพียงภูเขาเฟิงตูลูกนี้ตั้งตระหง่านสูงเสียดฟ้าอย่างยิ่ง ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางหมู่ดาราแห่งทะเลหมิงไห่
ทุกคราที่คลื่นน้ำทะเลหมิงไห่ซัดสาดใส่เฟิงตู ก็จะมีดวงดาราผุดขึ้นมาจากท้องทะเล ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ลอยละล่องอยู่รอบทิศของเฟิงตู
หมู่ดาราคือวิญญาณดารา บนนั้นมีดวงวิญญาณผีนับไม่ถ้วนอาศัยอยู่ ดวงวิญญาณผีที่ถูกแม่น้ำไน่เหอพัดพามา ย่อมถูกจัดสรรไปยังวิญญาณดาราแต่ละดวง เพื่อใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น เสพสุขกับช่วงชีวิตหลังความตายที่เหลืออยู่
สวี่อิ้งสังเกตเห็นว่า ในวิญญาณดาราเหล่านั้นมีหยดน้ำมากมายลอยขึ้นมา ประหนึ่งสายฝน ทว่ากลับมิได้ตกลงสู่ดวงดาว หากแต่ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ ลอยพ้นออกจากดวงดาว แล้วตกลงสู่ทะเลหมิงไห่